 Unpublished reviews - june edition 09Orphan Fairytale 'Lady Labyrinth' (Ultra Eczema) Extatische exotische eenhoorns emmeren egelig, eksteroog eet eeltlaagjes en erft eng entertainment en eenzame ezelsoren. Klagende kinderkoppen kletsen klapperend koude karrensporen, klateren kilo's koele kleedkamerknuffels kwalitatief kloppend kluiswaarts. Dronken gefrituurd Sufitrancegezelschap dat in de feedbackgebergten rondtrekt met een kudde panfluitzuigende schandknapen. Besmeren hun ritualistische sandwich met ranzige roffeldrones en evoceren Noord-Afrikaanse Joujouka gemaakt door sitarvervoerende truckers met gouden uitlaatgassen, een vliegende aap en een mand vol Balinese vetzwammen. Delirische onderwereldmuziek die orgasmische rammelarij in en uit de hoofdjes van vervlogen tempelmaagden jaagt. **** -WV Only analog is real. Dat besefte ook Gregg Kowalsky, die voor zijn nieuwe plaat op Kranky zijn digitale rommel uit het raam keilde en koos voor het echte werk. Tape loops, analoge synths, oscillatoren, gongs, een shruti box en wat contactmicrofoons leidden tot wat hij "Tape Chants" heeft gedoopt. Een overwinning voor het analoge front, maar niet per se een geniale plaat als gevolg. In zeven etappes strooit Kowalsky ons langzaam en voorzichtig ambientesque zand in de ogen. Een zeer sereen, meanderend dronealbum waarin bepaalde texturen onderhuids prikkelen maar nooit echt voorhuids tot een climax komen. Ook Lawrence English heeft moeite om ons wakker te houden. Op "A Colour for Autumn" horen we elektronica en gitaren in elkaar versmelten op een manier die in de jaren negentig heel populair was, maar waarmee het nu wat moeilijk is geworden om nog hoge toppen te scheren. Ook bijdragen van Dean Roberts en Fennesz kunnen daar maar weinig aan veranderen. Edoch, professioneel in elkaar gedraaide melancholieworst voor doorsnee consumenten die nog steeds in Schotse gitaarlegers en IJslandse postrockdwergen geloven. In plaats van al die troep eeuwig te herkauwen, kun je beter het beste van vroeger gewoon heruitgeven. Zoiets moet Mego gedacht hebben toen ze "i'm happy, and I'm singing and a 1,2, 3, 4" acht jaar later nog eens uit de kast haalden, de zogenaamde "laptopplaat" van Jim O'Rourke. Deze dubbel-cd (een ervan als bonus), bestaande uit twee keer drie composities, klinkt zowat als een marginale samenvatting van wat laptopmuziek zo boeiend maakte tien jaar geleden. Een glitchend, noisend, zwevend en tegenpruttelend elektronica-epos van een kleine grootheid die wellicht nu al een belangrijke voetnoot in de muziekgeschiedenis is en heel wat post-2001 elektronica volstrekt overbodig maakt. -SM Gregg Kowalsky - Tape Chants **1/2 (Kranky) Lawrence English - A colour for Autumn ** (12K) Jim O'Rourke - i'm happy, and i'm singing and a 1, 2, 3, 4 ***1/2 (Mego) De twee platen die de laatste week het meest onder de naald gelegen hebben zijn "Rocka Rolla" van Judas Priest en "Africa, Germany etc" van Ducktails. Een bespreking van eerstgenoemde is hopelijk overbodig. Ducktails is Matt Mondanile uit New Jersey. In tegenstelling tot eerder genoemde artiesten gaat Ducktails uiterst vindingrijk aan de slag met de recente popgeschiedenis. Hij opereert in een moeilijk te vatten schemerzone, ergens tussen exotica, new age en lo-fi pop waar de alcoholische achterneef van Oom Dagobert zijn hele freejazzcollectie zwaar onder de prijs zou voor verkopen op ebay. "Africa, Germany, etc" bestaat uit twee kantvullende tracks waarin repetitieve samples en keyboardloops ten dans worden gevraagd door uit de haak pseudogitaarsolo's. Zowaar, een revelatie. Echte dansmuziek komt altijd in een dubbelgevouwen paars A4'tje, met een goedkope cdr erin, zonder label, geen titels, laat staan een naam. Gelukkig kregen we het van Fyoelk zelve. Fyoelk is een in Amsterdam residerende Duitser die brakke speelgoedtrance maakt met wat gemodificeerde keyboards, drumcomputertjes en kringloopwinkelelektronica. Retardo dance. Als daar maar geen door Vice aangewakkerde hype van komt? Een wat vreemd elektro-akoestisch album komt van het Londense trio Leverton Fox dat nogal moeite lijkt te hebben om de goede geluiden uit hun apparaten te filteren. Hun Country Dances schippert ergens tussen onderdrukte post-IDM elektronica en een nooit uitgebrachte demo die ooit eens in de Rune Grammofonbrievenbus gesukkeld is. Moderne free improv die de hele cd lang heel graag wil nooit echt kan. "This is black metal in the same way that margarine is butter" recenseerde een teleurgestelde fan het nieuwe album van het Franse Peste Noire "Ballade Cuntre Io Anemi Francor". Laat het nu net dat zijn wat het album zo fantastisch maakt. Dit is inderdaad geen haatzaaiende, hersenverpulverende, naar concentratie kampen stinkende black metal. Geen donkere blastmisantropie zoals op hun voorgaande werk. Dit is folk- en rockmuziek met black metal vocals. Metal voor cynische dronkaards en voor muzikale opvoeding in het kleuteronderwijs. Een beetje Urfaust en een beetje 't Kliekske. Metal die je incontinente grootmoeder boordevol tumoren en een goede portie alzheimer misschien nog zou kunnen smaken. Het echte werk dus. Ali-Fib is een klein collectief van verlichte geesten dat de laatste jaren Parijs voorzag van goede concerten. Twee ervan, Maxime Guitton en Benjamlin Tellier, richtten three:four records op. Hun eerste release is de compilatie "Err on the Good Side". Die richt zich in de eerste plaats op niets specifieks. "Err on the Good Side" focust zich voornamelijk op de promoters hun 'musical tastes and friendships". Dat volstaat voor ons. Het leverde een uiterst kalm allegaartje op van fingerpickers, nieuwe school folkies, avant-poppers en geluidsexperimentalisten. Naast vermakelijke werkstukjes van Sir Richard Bishop, Steve Gunn en Ilitch, liggen de hoogtepunten vooral bij iets minder illustere geesten als Amen Dunes, Liberez en onze eigen Vlaamsche Hellvete. Goed spul voor wie van niet-kieskeurige verzamelaars houdt waar toch een abstracte rode draad doorheen geregen is. Met artwork van Zeloot! -SM Ducktails - Africa, Germany, etc **** (Olde English Spelling Bee) Fyoelk - cdr in ongetitelde paars-roze gevouwen A4 *** Leverton Fox - Country Dances ** (Gravid Hands) Peste Noire - Ballade Cuntre Io Anemi Francor **** (De Profundis) v/a - Err on the Good Side (three:four records) *** Kevin Shea en Matt Mottel, beter gekend onder de noemer Talibam!, zijn vooral bekend als noiseduo dat met drums en synthesizers wilde ritmes tracht op te roepen, en dit vaak met wisselende resultaten die eigenlijk steeds in elkaars verlengde liggen. Hun muzikale samenwerkingen zijn echter een stuk interessanter. In het verleden deed Talibam! het alvast met ondermeer Rhys Chatham en voor The New Nixon Tapes, live opgenomen in de WFMU studio, staat free jazz-muzikant Daniel Carter Talibam! bij. Het resultaat is opgedeeld in twee stukken, verspreid over beide kanten van deze vinyl-only release. Tijdens een eerste passage gaat het er gezapig aan toe. Carter krijgt de vrijheid om zijn ding te doen en het geheel glijdt door het gebrek aan zinvolle interactie af naar een structuurloze, saaie, haast klassieke jazzescapade. Op 'Organist Dick Hyman, whose art tatum studies crowdsorcerers swallow the cornucopian logic of? ' gaat het er wilder aan toe. De spannende muziek van Talibam! in dialoog met Carters blaasinstrumenten klinkt hier alvast een stuk spannender. Sound Is is de titel van het eerste werkstuk van het Rob Mazurek Quintet. Mazurek verkent al ongeveer vijftien jaar de raakvlakken tussen vrije jazz en sfeermuziek. Dit resulteerde reeds in een hele reeks verschillende ensembles zoals Mandarin Movie, Chicago Underground, Sao Paolo Underground, Exploding Star Orchestra en Isotope 217, om nog maar te zwijgen van occasionele samenwerkingen en Mazureks solo-uitingen. In zijn nieuwe kwintet laat Mazurek -hij zelf speelt cornet, synthesizer en piano- zich omringen door figuren uit Chicago's interessante jazz- en improvisatiewereld en dat zorgt voor een interessante kruisbestuiving. De aanwezigheid van Tortoise' percussionist John Herndon leidt er toe dat je regelmatig het typische xylofoongeluid van Herndons moederband meent te ontwaren maar Sound Is gaat veel verder en is niet alleen in het licht van Mazureks oeuvre een meerwaarde, het is zelfs één van zijn beste releases van de laatste jaren die zijn status als veelzijdig jazzmuzikant bevestigt. Starving Weirdos gaf tijdens een korte Europese tour in het najaar van 2008 alvast aan dat het gezelschap heel wat in haar mars heeft. Met Into an Energy, net nadien opgenomen, bevestigt de band nogmaals dat ze met minimalisme, ambient, drones en elektro-akoestische experimenten raad weten. Merrick McKinlay en Brian Pyle worden op deze release bijgestaan door Steve Lazar en Gregg Devaney. Met gitaar, fluitjes, synthesizer, hoorn, cello, saxofoon, viool, percussie, klarinet en samples, om maar een paar elementen uit het instrumentarium te noemen, zet het viertal in ruim een uur acht soundscapes neer die zowel organisch, spannend als meeslepend klinken. Is het de opgenomen voice-over stem, of de subtiele variaties die een minimale compositie beklijvend maken, of de bezwerende melodieën die subtiel uitgewerkt worden? Starving Weirdos weet steeds de juiste snaar te bespelen om zo het resultaat boeiend te houden. Laat Into an Energy een voorbeeldrelease zijn voor een genre waar het kaf beter vaker van het koren gescheiden zou worden. Terminal Lovers, de band rond Dave Cintron, stelde Basement Tapes Volume 2 samen uit materiaal dat tussen 2003 en 2006 opgenomen.werd. De opname bestaat uit één lange track, 'Sodden Wheels in a Supper Club' die in twee delen uiteenvalt. Wat ingetogen begint stijgt na een tijdje op uit ambientdampen om zich meer en meer op gitaarriffs toe te leggen. Gaandeweg profileert Terminal Lovers zich als de perfecte kruising tussen Thin Lizzy en Amon Duul II -het aggressieve gitaargeluid staat wellicht op het conto van Terminal Lovers co-operant en Keelhaul-frontman Chris Smith. Vervolgens wordt er met dubritmes gespeeld tot de drums in een strak tempo de eindsprint inzetten., Terminal Lovers hebben wellicht één en ander in hun mars, ook al zit deze keer de opbouw niet helemaal vlekkeloos in elkaar. Met Malefeasance verkent L'Acephale het complexe muzikale spectrum tussen black metal en ambient. Tijdens elk van de zes nummers wordt een andere toon aangeslagen zodat de band rond de Amerikaan Set Sothisseth van het ene extreem in het andere terecht komt. Tibetaanse melodieën worden afgewisseld met ingetogen akoestische psychedelica, mantra's die het beste uit Sunn O)))'s White 2 evoceren en krijsende stemmen in de traditie van Xasthur en Leviathan of horrornoise in de stijl van Burial Hex. Centraal staat de aangrijpende sfeer die de individuele brokstukken waaruit Malefeasance bestaat intuïtief samenbrengt. L'Acephale waagt zich zelfs aan een cover van Current 93s 'Sleep Has His House' waar uit een zee van zwarte feedbacknoise tijdloze mantra's opdoemen. Malefeasance blijft ondanks de extreme variatie gitzwart en zet de kunde van de maker in de verf. - HVDL Talibam! with Daniel Carter - The New Nixon Tapes (Roaratorio) 3 Rob Mazurek Quintet - Sound Is (Delmark) 4 Starving Weirdos - Into An Energy (Bo'Weavil) 4,5 Terminal Lovers - Basement Tapes Volume 2 (Angel's Blood) 2,5 L'Acephale - Malefeasance (Aurora Borealis) 3 < Back to the Ruis homepage. |